Op 4 juni rijd ik weg uit Groenekan met de tweede lading techno, house en vooral trance. Rond de 2500 platen, waarvan de meesten in zeer goede staat. Een nalatenschap van Dirk, die een collectie had die het verdient om veel gedraaid te worden.
Op dinsdag 2 juni word ik gebeld door een bevriende collega. ‘Jij koopt nog steeds house in en trance, toch?’ Ik beaam. ‘Nou, ik krijg net een telefoontje van een man die bij de koop van een huis een hele partij house heeft gekregen. Maar zoals je weet is dat niet mijn handel. Als je interesse hebt, geef ik je zijn nummer.’
Screenshot
PARKZICHT
Zo gezegd, zo gedaan. Ik krijg Vincent aan de lijn, die al vrij snel vraagt of ik weleens in Parkzicht ben geweest. Deze Rotterdamse discotheek vlakbij de Euromast geldt als de bakermat van de hardcore / gabbermuziek. Toen begin jaren 90 dj Rob hier het programma vulde, werd de muziek in de late uren steeds experimenteler en harder. Rob haalde alles uit zijn drumcomputer, waarmee hij live onvoorziene geluiden uit de hoge hoed toverde. Op de vroege releases van platenlabel Rotterdam Records is dan ook te horen hoe de muziek overging van hardere house, naar de eerste platen die echt als hardcore konden worden bestempeld. De eer van ‘allereerste hardcoreplaat ooit gemaakt’ gaat naar Mescalinum United met het nummer We Have Arrived, maar niet lang daarna kwam ‘Amsterdam, Waar Lech Dat Dan’ van de Euromasters.’ Helaas ben ik nooit in Parkzicht geweest. ‘Te jong’, zeg ik. Hoewel Vincent maar twee jaar ouder is, was hij er wel regelmatig. Zijn jeugdige uitstraling en uiterlijk doen vermoeden dat hij ‘one of the boys’ was. Helemaal als hij vertelt dat hij in die tijd goed bevriend was met Steve Sweet, beter bekend als The Darkraver.
Als ik een paar uur later aankom in Groenekan, vlakbij Utrecht, blijkt dat er weinig oldschool rave en hardcore tussen zit. Wel techno, trance en house. Het is een hele bult. Een deel staat op een pallet, er staat wat op een tafel en in kratten en dozen. Ik schat 2500 stuks. Feel What You Want van Kristine W is een van de eerste platen die me opvallen. Begin jaren 90 een ijzersterke hit, die de extravagante kant van de house scene uitbeeldde. In de documentaire 30 jaar Dutch Dance wordt die periode ook wel aangemerkt als een moderne Summer Of Love, refererend aan de hippietijd.
Vincent heeft de collectie overgenomen van de vrouw van zijn vriend Dirk, die na een lang ziekbed is overleden. Hij was, zoals zovele muziekfanaten, een slaapkamer dj. Bijna al zijn geld ging er naartoe. Iets wat de meeste dj’s zullen herkennen.
Als de gastheer na tien minuten aan me vraagt: ‘En, heb je al een bod’, vraag ik om wat tijd om er doorheen te gaan. Hij laat me een uurtje alleen en ik begin te grasduinen. Veel trance, ook de minder bekende platen. Ik zie Paul van Dyk (echte naam: Matthias Paul) een van de Godfathers van het genre, maar ook dj Tiesto en Armin van Buuren. Er valt, anders dan in de hardcore, niet echt een plaat te herkennen als eerste trance plaat, hoewel het genre zich vooral in Duitsland en Nederland ontwikkelde. Wel wordt We Came In Peace van Dance 2 Trance gezien als een van de eerste platen die alle elementen heeft van een goede trance productie: in elkaar overvloeiende lagen ambient, tribale ritmes en uiteraard die euforische, hypnotische melodieen, ondersteund door een pulserende techno beat.
Een van de leukste aspecten van dit werk is, dat je in aanraking komt met muziek die je nog niet kent. Als de deal is gesloten en ik thuis aan het luisteren sla, blijf ik hangen bij Tritonal – Lights Over Austin. Een werkelijk sublieme plaat, die weliswaar hypnotisch is, maar niet schreeuwerig in zijn euforie. Een plaat die je meeneemt en als hij je te pakken heeft blijft boeien, maar je emotioneel niet over de rand duwt. Hij blijft hypnotiseren, maar ook verrassen.
Soms hou ik er een zelf. En dat is deze.
