Er zit een moment op de nieuwe Madonna waarop je meteen weet wat voor plaat dit is. Het is geen refrein en het is ook geen van de gastbijdragen. Het is een sample.
Onder het openingsnummer “I Feel So Free” ligt “French Kiss” van Lil Louis. Chicago, 1989. Wie die plaat kent, weet genoeg: dit is geen popalbum met een dansbeat eroverheen. Dit is een houseplaat.
Wat het is
Confessions II kwam uit op 3 juli, eenentwintig jaar na Confessions on a Dance Floor. Zestien nummers, ruim een uur, en de tracks lopen in elkaar over als een dj-set die je niet kunt onderbreken. Stuart Price, die de eerste Confessions produceerde, zit weer aan de knoppen. Het is Madonna’s eerste plaat in zeven jaar, en haar eerste sinds ze terugkeerde naar Warner, het label waar ze in 1982 begon.
Price vertelde bij een luistersessie dat hij deze keer minder de disco-house van 2005 opzocht, en meer de strakke, pezige kant van Detroit en Chicago. Dat hoor je. Waar “Hung Up” nog een ABBA-sample had en op elke radio paste, gaat deze plaat een verdieping lager, de kelder in.
Er zijn gasten. Sabrina Carpenter op “Bring Your Love”, Stromae op “My Sins Are My Savior”, Martin Garrix op een paar tracks, en haar dochter Lola Leon op “The Test”. Maar de gasten maken de plaat niet. De plaat wordt gemaakt door de ritmesectie.
Danceteria
Het hart van het album zit in een nummer dat “Danceteria” heet, en dat is voor iedereen die van platen houdt het mooiste stuk.
Danceteria was de club in New York waar Madonna begin jaren tachtig rondhing. Op een avond drukte ze daar haar demo van “Everybody” in handen van dj Mark Kamins. Hij draaide hem, de zaal ging los, en niet lang daarna had ze een platencontract. Dat is de hele oorsprong van Madonna: een meisje dat een bandje afgeeft aan een dj die het aandurft om het te draaien.
Op “Danceteria” gaat ze terug naar die avond en somt ze de mensen op die er rondliepen. Basquiat. Nile Rodgers. David Byrne. De B-52’s. Het is gebouwd als “Vogue”, maar dan met haar eigen verleden in plaats van Hollywood.
Wat de pers ervan vindt
Volgens de internationale pers is dit de beste Madonna sinds de vorige Confessions.
Rolling Stone noemt het haar sterkste album in eenentwintig jaar. NME schrijft dat ze in twee decennia niet zo vitaal heeft geklonken. OOR is uitgesproken enthousiast en constateert dat ze op deze plaat klinkt als herboren. Classic Pop komt met de mooiste vergelijking uit de hele stapel: in de doorgaans treurige wereld van vervolgalbums is dit de Godfather II.
Er is ook kritiek. De plaat is lang. Zestien nummers, vierenzestig minuten, en meerdere recensenten vinden dat de tweede helft inzakt: het tempo blijft hetzelfde, de tracks beginnen op elkaar te lijken. En er zit geen “Hung Up” op. Geen enkele track die je na één keer horen niet meer uit je kop krijgt.
En op vinyl?
Er zijn inmiddels meerdere persingen in omloop, waaronder gelimiteerde edities. Dat soort uitgaven verdwijnt doorgaans snel en duikt jaren later weer op, met een nul erbij. Wie de eerste Confessions destijds heeft laten lopen, weet hoe dat gaat.
Bij ons liggen de standaardpersing en een uitvoering op gekleurd vinyl, allebei voor € 26,65. De duurdere editie van € 45,50 is inmiddels uitverkocht, wat dat punt meteen illustreert.
Wat wij ervan vinden
Dit album laat vooral zien dat elektronische dansmuziek de Verenigde Staten definitief heeft veroverd. The Queen of Pop heeft haar vizier op de dansvloer gericht, want daar wil ze de jeugd bereiken. Wat ze aflevert is dansbaar en kent sterke momenten, maar er zit wat ons betreft geen track op die de dansvloer daadwerkelijk gaat halen.
Het is te prijzen dat Madonna andere kanten van de muziek verkent, maar house is een genre dat zich lastig laat leiden door zanglijnen. “Professional Widow” van Tori Amos werd pas een klapper toen Armand Van Helden er een remix van maakte die het sample repetitief inzet, en juist dat levert de extase op die Madonna hier zoekt. De uitzonderingen bevestigen het: bij “Missing” van Everything But The Girl herkende producer Todd Terry een potentiële dansvloerkiller en bouwde hij er een muziekstuk omheen dat elk deel van de tekst ondersteunt. Bij “Freed From Desire” van Gala is het “nanananana” een repeterende mijmering die je lichaam into the groove brengt. In beide gevallen krijgt de zang de melodie in haar rug.
Confessions II is een goed geproduceerd, genietbaar album met fijne deephouse-invloeden en een must voor Madonna-fans. Wat het mist is die ene hook, die ene ingeving die beklijft, voor de radio en voor de club. “Everything” komt er het dichtst bij: die komt lekker binnen met een groovy melodietje en tekstregels met een fijne cadans, maar gaat halverwege alle kanten op en verzuimt de opgebouwde spanning te verzilveren. Dat is wat deze plaat voor ons definieert. Een mooi idee, maar de combinatie van veel tekst en veel zang op een houseplaat is misschien een te hoog gelegde lat.
