Als ik op 22 mei de deur uitloop aan de Rotterdamse Heemraadssingel, komt Maarten achter me aan met nog een krat. De inhoud: electro- en house maxisingles, alternatieve indiepop uit de zero’s met een wel heel bijzondere plaat. Een self released experimenteel meesterwerk van de moderne tijd: Salem – Fires In Heaven
Nu de winkel een tijdje loopt aan de Nieuwe Binnenweg, komen met regelmaat mensen binnen die vragen: ”’koopt u ook lp’s in?’ Zo-ook Maarten, die een week geleden vroeg of ik naast hardcore en techno ook interesse heb in electro. Dat wij veel gabber en hardcore inkopen is inmiddels welbekend, maar ons doel is een zo breed mogelijk scala aan dj-food. Electro is dus bijzonder welkom.
We maken een afspraak die hem tijd geeft om nog een en ander uit te zoeken. Op de vrijdag in kwestie zoek ik Maarten’s telefoonnummer, maar kan niks vinden. Ook in mijn agenda staat niets op deze dag.
Na een licht moment van stress blijkt dat ik de afspraak een week te vroeg heb neergepend. Maar de dag klopt en ik ben op tijd. Het is warm. Gelukkig voor Maarten woont hij aan het deel waar de bomen de zon blokkeren.
Ik bel aan en hoor, als de deur openzwaait: ‘helemaal boven’. Na een steile klim, kom ik aan in een soort loft. Het is heel tof ingericht, met als blikvanger groene, driedimensionale letterverlichting van een cafe boven de schouw. Het is een net huis en de platen staan klaar in 3 stapels.
Tussen het bladeren door vertelt Maarten dat hij fotograaf is, maar dat de mobiele telefoonrevolutie zijn beroepsgroep geen goed heeft gedaan. Hij is gisteravond nog op pad geweest en draagt daar nog de tekenen van. ‘Wil je koffie?’
Ik opteer voor thee en kom leuke platen tegen. Pionier Felix Da Housecat, maar ook wat platen van Rotterdams trotse Clone label. Wat veel mensen niet weten, is dat na de hardcore revolutie Rotterdam ook een drijvende kracht is geweest in de electro scene en dan met name het label en distributiecentrum Clone, van Serge Verschuur.
De tweede stapel heeft wat meer alternatieve bands, maar ook J Dilla, de beroemde hiphop producer, die helaas te vroeg het leven heeft gelaten.
Als we bij de laatste stapel zijn beland met veel gewilde indiepop, liggen er nog twee lp’s naast. Maarten gebaart: ‘Dit zijn wel heel bijzondere lp’s’.
MUZIKALE CRACK
De groep Salem; Ik had er nog nooit van gehoord. En ook niet van het genre waar ze volgens wikipedia toe behoren: ‘Witch House’. Als ik in de winkel de plaat opzet, is meteen duidelijk dat dit een luisterervaring wordt. De sfeer is dreigend, omvattend. Een beetje drone-achtig zoals Godspeed You Black Emperor, maar ook heel divers. Er zitten hiphop-elementen in, maar heel bepalend is de bedwelmde gemoedstoestand waar je in wordt gezogen. Als ik zie dat een eerdere release de naam ‘Yes I Smoke Crack’ heet, valt een en ander op zijn plaats.
Het solo werk van Chili Peppers gitarist John Frusciante is mede populair omdat zijn heroinegebruik erin doorklinkt. Deze plaat van Salem doet iets vergelijkbaars, maar met meer dan alleen een gitaar…
Als ik hem af zet, heb ik eenzelfde gevoel als na de laatste plaat van The Cure. Ik ben op reis geweest. Terug in de realiteit zet ik Salem in onze wand. Best Kept Records is een parel rijker.
